THE DOG DAYS ARE OVER 2.0 - Jan Martens/Grip

“Zet alle poriën open voor dit pareltje. En vergeet vooral niet te ademen.” schreef Het Nieuwsblad toen THE DOG DAYS ARE OVER in 2014 in première ging. De voorstelling werd een internationale sensatie met meer dan honderd voorstellingen wereldwijd en een plek in het Theaterfestival als een van de meest belangwekkende creaties van dat jaar.
THE DOG DAYS ARE OVER is uitgegroeid tot een publiekslieveling en een mijlpaal onder voorstellingen waarin uitputting en repetitiviteit centraal staan.
In 2025 hercreëren Jan Martens en GRIP dit iconische werk met een nieuwe cast. Het choreografisch materiaal bleef de voorbije jaren resoneren in dansopleidingen en workshops: amateur- en professionele dansers doken massaal in de complexe sprongpatronen en de uitdagende fysieke logica van het stuk.
THE DOG DAYS ARE OVER 2.0 blijft trouw aan de oorspronkelijke radicaliteit: een extreem precieze sprongchoreografie die acht dansers tot het uiterste drijft. Door de herhaling, vermoeidheid en onvermijdelijke imperfecties valt het masker en verschijnt niet alleen de danser, maar ook de mens daarachter.
De voorstelling vertrekt van een stelling van de Amerikaanse fotograaf Philippe Halsman: “… when you ask a person to jump, his attention is mostly directed toward the act of jumping and the mask falls so that the real person appears.” Met THE DOG DAYS ARE OVER nam Jan Martens deze stelling als uitgangspunt en onthulde via de sprong de mens achter de danser.
Wanneer iemand springt, valt het masker. In die sprong zoekt Martens naar eerlijkheid, naar de breuklijn tussen controle en falen, tussen lichaam en blik. De dansers streven naar perfectie, maar door de mathematische precisie en fysieke uitputting wordt die perfectie onhaalbaar en dat is precies de kern van het werk.
Toen de voorstelling in 2014 uitkwam, bevroeg ze de rol van de danser, de macht van de choreograaf, de blik van het publiek en zelfs het cultuurbeleid van dat moment. Tien jaar later blijven die vragen alarmerend actueel. Waar ligt de grens tussen kunst en entertainment? Wat betekent het om naar lijden op een podium te kijken? Wat zegt onze blik over onszelf?
Met deze herneming verkent Martens ook nieuwe vragen: Wanneer wordt een werk erfgoed? Hoe geef je een performance nieuw leven zonder de essentie te verliezen? En hoe breng je duurzaamheid in podiumkunsten door repertoire opnieuw te activeren?
Voor de hercreatie werd de originele cast intensief betrokken. Hun kennis, ervaring en lichamelijke herinneringen vormen het fundament waarop een nieuwe generatie dansers verder bouwt. Hun sprongen vormen opnieuw een levende compositie waarin ritme en ademhaling de enige muziek zijn: minimalistisch, hypnotiserend en genadeloos precies.
THE DOG DAYS ARE OVER 2.0 is een confrontatie, een uithoudingsproef, een choreografische storm én een uitnodiging tot reflectie. Kijken wordt hier even intens als dansen. 
 

Bron: UiTinVlaanderen.be